Lang geleden bracht ik  deze wondere waterwereld een bezoekje. Zo lang geleden dat ik me amper kon herinneren hoe alles eruit zag. Tijd voor een tweede visite dus! Ik was ongelofelijk benieuwd naar Zowie’s reactie op die indrukwekkende zeedieren.
Al snel had hij door dat er vanalles bewoog in de aquariums. Soms was hij zo gebiologeerd door de vissen dat hij niet eens besefte hoe verschrikkelijk hij in de weg stond voor andere bezoekers. Daarom liet ik hem bij op het voetplankje van het scootertje zitten. Zo reden we samen rond, zonder iemand te hinderen. Bij het zien van een reuzeschildpad die over onze hoofden zwom, kromp Zowie ineen. Maar van de andere dieren was hij niet bang. Hij vond de otters fantastisch en snuffelde samen met een rog. We werden bijna zelf een attractie in het Sealife Center…

Thuiswedstrijd Gent-Oostende

Kaartjes voor een basketbalwedstrijd van de Gentse ploeg Optima? Dat wilde we wel! Dankzij onze allerliefste kinesist konden we als echte VIP’s naar de wedstrijd kijken. Een heel vertrouwd gevoel overviel me toen ik het Tolhuis binnen wandelde. Het leek wel alsof het gisteren was dat ik daar in mijn turnpak stond voor de Belgische selectie van de Wereldgymnaestrada. We positioneerden ons vlug aan de rand van het plein, tot grote vreugde van J & R aan de kant van Oostende en ik probeerde mijn gebrek aan spelregelkennis subtiel te verstoppen. Het werd een leuke match. De sfeer zat erin en ik liet me helemaal meeslepen in de pogingen van Optima Gent om toch nog te winnen. Zowie echter bleek een koelbloedige toeschouwer te zijn. Hoeveel lawaai er ook was: tromgeroffel, joelende en fluitende mensen, piepende basketschoenen op de vloer… hij bleef er rustig bij en checkte  af en toe of alles nog in orde was met me. Het werd, hoewel Gent verloor, een memorabele avond.

Zoo Antwerpen

Gisteren stonden er opnieuw beestjes op het programma! Met 3 elektrische scootertjes, 2 nieuwsgierige kindjes, een bende gekke familieleden en Zowie trokken we naar de dierentuin.
De rust in het apenhuis verdween onmiddellijk toen ze Zowie hadden opgemerkt. De alfamannetje sloegen alarmerende kreten uit en namen bedreigende posities aan. Zowie was allerminst onder de indruk en huppelde vrolijk naast me mee, de apen in de waan latend dat ze hem hadden weggejaagd.

Even verder botsten we op een nieuwsgierige giraf. Steeds opnieuw kwam hij Zowie bekijken.

Bij de leeuwen was Zowie iets minder op zijn gemak, hoewel ze totaal geen interesse hadden in het publiek en Zowie dus niet hadden opgemerkt. Zowie produceerde de intussen alom bekende ingehouden blafjes en ik begreep dat we beter verder gingen.

Het moment waarop een zeehond met Zowie begon te spelen, zal ik nooit vergeten. De interactie tussen beide dieren door de glazen wand was prachtig om te zien. Jammer dat er geen filmpje van gemaakt is.

Tot slot: Zowie is zeer duidelijk in de keuze van zijn lievelingsdier. Hoewel we unieke creaturen zagen en hij sommige dieren vermoedelijk nog nooit gezien had, blijft hij voet bij stuk houden. Zijn nummer 1 blijven EENDEN! (en liefst die buiten de dierentuin, want die mag hij wel opjagen…)

Andere creatieve projecten die ik snel wil opstarten:

• kip & curry
• nostalgie & volle maan
• rode wijn & chocolade
• geel & grijs
• kaas & Jacques Brell
• pokeren & winnen
• krant & koffie
• frustratie & drummen
• boek & bed
• sneeuw & kerst
• komkommer & kruidenkaas
• …

Wat bezorgt jou eenvoudig geluk?

geen choreograaf
of een professor
die alles weet.

En toch kan je
van me houden
met heel je hart.

Je staat telkens
aan mijn zijde
en deelt de smart.

In goede en
kwade dagen,
we kennen het cliché…

maar slechts enkelen
stappen zo dapper
met hun geliefde mee.

Kan je voelen wanneer
het einde begint?

Nu niemand nog gelooft
dat ik deze strijd kan winnen,

durf jij te zeggen
dat het goed komt?

• een eerste nacht samen
• samen naar de les
• of naar het UZ en bewonderd worden door de arts
• de kinesist trotseren, want dat is toch een ietwat verdacht individu
• gaan zwemmen en eendjes opjagen
• of samen in de zetel hangen

Het is genieten, zo’n nieuwe man in je leven.

Vorige week werd ik vakkundig afgezet door enkele vrienden. Ik was een beetje bang: ‘Zou ik dit wel volhouden?’, maar iedereen geloofde erin. Het leek wel alsof ik op internaat ging. Nadat mijn kamer op orde was en we samen een boterham gegeten hadden, was het tijd om afscheid te nemen. Alles zou vlot verlopen en ik moest af en toe iets van me laten horen, zeiden ze.

De dagen werden gevuld met theorielessen en praktische oefeningen. We gingen ook voor het eerst met onze hond de wijde wereld in. Doodnerveus was ik toen ik opdrachten moest uitvoeren in een groot winkelcentrum.  Zowie had wat last van pubergedrag, waardoor niet alles even vlot verliep.

De eerste twijfels kwamen boven. ‘Kan ik dat wel, zo’n hond onder controle houden in de grote boze wereld?’ Met een bang hartje kroop ik mijn bed in.

De volgende dag werden we opnieuw buiten gestuurd. We gingen met z’n allen de Carrefour en de Brico onveilig maken. Zowie deed het deze keer veel beter en mijn schrik ebde weg. Het lukt wel!

Op de laatste dag van onze vijfdaagse stage stonden de examens op het programma. Ze controleerden onze parate kennis over de commando’s, EHBO, de verzorging en het gedrag van de hond. Vervolgens moesten we bewijzen dat we alle opdrachten die een hond kan uitvoeren ook in de praktijk beheersen. Zowie apporteerde, deed deuren open en het licht aan zonder problemen. Hij wandelde of slalomde perfect met me mee en negeerde hierbij de koekjes en ballen die in het rond vlogen. Ik was en ben heel erg trots op mijn rosse viervoeter!

Op de proclamatie kreeg ik dan ook te horen dat ik Zowie mee naar huis mocht nemen! We haalden de hoogste score ooit in de geschiedenis van Hachiko. Thuis bleek dat Zowie even moe was als ik. Hij kroop blij op zijn kussen en we sliepen beiden als een roos.

Een beetje nerveus, maar vooral heel nieuwsgierig begroette ik, enkele weken geleden, de instructeurs van Hachiko. We vlogen er meteen in met wat theorie over het gedrag van de hond. Allemaal zeer interessant, maar we keken vooral uit naar de eerste ontmoeting met de honden. 11 enthousiaste honden stonden ons op te wachten. We leerden elke hond kennen en deden er kleine opdrachten mee. De trainers van Hachiko letten intussen nauwgezet op de reacties van de hond en de interactie met het baasje. Op basis hiervan wordt bepaald wie welke hond krijgt toegewezen. Ze laten de honden dus een beetje kiezen, want hoe liever hij zijn baasje ziet, hoe gemotiveerder hij is om te werken.

Halverwege de derde stagedag kregen we te horen welke koppels er werden gevormd. Het was een plechtig moment. Iedereen was zenuwachtig, want je hebt natuurlijk zelf een favoriete hond die door je hoofd blijft spoken. Het is dan uiteraard even slikken als je een andere hulphond toegewezen krijgt. De mensen van Hachiko hebben echter heel wat ervaring en weten écht wel welke combinaties zullen werken en welke niet. Ik geloof dus ook met heel mijn hart in de duo’s die gevormd zijn.

Ik kreeg Zowie, een roodbruine golden retriever, toegewezen. Al na de eerste stagedag bleef hij door mijn hoofd spoken, dus ik ben ongelofelijk blij met mijn toewijzing! Zowie is een echte ‘fleemer’. Hij komt tegen me aan zitten, legt zijn kop op mijn schoot of geeft spontaan pootjes. Hij heeft een ietwat dominant karakter en steelt graag de show.

Zowie en Zoeloe

Meteen na de toewijzing zijn we samen beginnen trainen en hij doet het ongelofelijk goed. Zonder enige probleem voert hij alle opdrachten uit: ergens over springen, iets fragiel oprapen en op mijn schoot afgeven… Zelfs naast mijn stok lopen gaat al heel vlot. Hij trekt helemaal niet, ik kan zijn leiband aan mijn pinkje vasthouden! Ik ben zo ongelofelijk trots op deze rakker! Ik kan bijna niet wachten tot het weer stage is .